Choroba Cushinga u psa w niektórych przypadkach prowadzi nawet do śmierci. Jak rozpoznać jej objawy? Choroba Cushinga u psa - objawy. Najczęstszą przyczyną choroby Cushinga u psów jest guz przysadki mózgowej. Jest on odpowiedzialny aż do 90% wszystkich przypadków. Guz może mieć przebieg łagodny lub okazać się złośliwy. W takim przypadku nie ma innej metody niż odwiedzenie psiego fryzjera, czyli tak zwanego groomera. On doskonale wie, jak rozczesać kołtuny u psa, ponieważ specjalizuje się w różnych zabiegach pielęgnacyjnych. Wizyta u niego będzie całkowicie bezpieczna – Twojemu czworonożnemu przyjacielowi na pewno nie stanie się żadna krzywda. Niekiedy zmiany skórne w przebiegu infestacji nużeńcem ludzkim nie przypominają żadnych z wyżej wymienionych typów demodekozy. Do rzadziej występujących objawów nużycy należą m.in.: nadwrażliwość, suchość i łuszczenie się skóry bez jej zaczerwienienia; zwykle zmianom towarzyszy świąd; pieczenie skóry; Nużyca. Nużyca, inaczej demodekoza, to choroba skóry wywołana zakażeniem nużeńcami.Częstość zachorowań wzrasta wraz z wiekiem. Szacuje się, że w grupie wiekowej 19-40 lat pasożyt występuje u 40- 50 proc. osób, natomiast wśród osób, które ukończyły 41 lat, odsetek rośnie do nawet 80 proc. Demodekoza rzadko dotyczy dzieci, co zdaniem naukowców ma związek z niewielką Istnieją liczne metody diagnostyczne pozwalające wykryć obecność grzybów w organizmie. Badanie na kandydozę może polegać na mikroskopowej ocenie preparatu, badaniach mikrobiologicznych, serologicznych oraz genetycznych. To, jakie badania na grzybicę powinny zostać przeprowadzone, zależy od rodzaju infekcji. W dalszej kolejności występują zmiany skórne: przebarwienia, łojotok, złuszczanie się naskórka, przełysienia, miejscowy wysięk, przykry zapach. Zmiany te sprzyjają wtórnym zakażeniom bakteryjnym i grzybiczym. Jednak wystąpienie pojedynczego objawu nie jest stuprocentowym wskaźnikiem uczulenia psa na karmę. Objawy demodecidozy (nużycy) Jeśli jednak układ immunologiczny z jakiegoś powodu nie jest w stanie poradzić sobie z inwazją pasożyta, może on powodować problemy dermatologiczne. Wywoływana przez nużeńca choroba to demodecidoza. Atakuje głównie skórę głowy, szyję i twarz, ale nie jest to regułą, gdyż może zadomowić się Objawy, zdjęcia i leczenie różnych postaci podskórnych kleszczy u kotów Koty domowe mogą być podatne na kleszcze endopasożytnicze, które są przyczyną chorób takich jak nużyca. Najczęściej choroba występuje po kontakcie zwierzęcia z zakażonym zwierzęciem. Ciekawy!Nużyca u psów - objawy i leczenie choroby. W ostrej fazie choroby pies musi być monitorowany pod kątem rozwoju zapalenia płuc i odwodnienia z powodu biegunki. Konieczna jest również kontrola ośrodkowego układu nerwowego, ponieważ mogą wystąpić drgawki i inne zaburzenia nerwowe. Do powstania choroby przyczyniają się: niedożywienie, obniżenie odporności, stres, pasożyty jelitowe. Objawy uogólnionej nużycy: - różnej wielkości wyłysienia (od miejscowych do rozsianych na całej skórze) - rumień. - łuszczenie się skóry. - stany zapalne mieszków włosowych. - wtórne ropne bakteryjne zakażenia skóry. jw34qi. Nużycę u psów wywołuje należący do roztoczy nużeniec psi (Demodex canis), a przyczyną znacznie rzadziej spotykanej nużycy u kotów jest nużeniec koci (D. cati). Pasożyty te (0,2-0,3 mm długości) bytują wewnątrz mieszków włosowych, przy silnej infestacji atakują też gruczoły łojowe. Nużeńce u psów traktuje się jako część fizjologicznej fauny kolonizującej skórę. Stwierdzane są w niewielkiej liczbie u większości zdrowych psów. Nużyca psów jest chorobą skóry głównie u szczeniąt, które zarażają się po urodzeniu od swoich matek poprzez bezpośredni kontakt podczas karmienia. W związku z tym zmiany lokalizują się na górnej wardze, powiekach, nosie, czole i na uszach. Z czasem może dojść do zajęcia całejpowierzchni ciała. U dorosłych zwierząt choroba nie jest uważana za zakaźną, gdyż w większościprzypadków rozwija się jako następstwo istniejącej choroby. Powodzenie leczenia uzależnione jest więc od rozpoznania pierwotnej przyczyny. Cykl rozwojowy nużeńca Postacie nużycy u psów miejscowa: najczęściej u zwierząt poniżej 6 miesiąca życia – wyłysienia, łuszczenie się naskórka, zaczerwienienia i zgrubienia skóry, zapalenie mieszków włosowych. U psów starszych – niewielkie, okrągłe wyłysienia na twarzy i kończynach przednich. Często zmiany przypominają okulary(wyłysienia na powiekach i wąskim pasie skóry wokół oczu). W większości przypadków niewystępuje świąd. Choroba zazwyczaj ustępuje bez leczenia w ciągu 6-8 tygodni, pojawia się pełnaodporność. uogólniona: u młodych i dorosłych zwierząt – liczne małe zmiany skórne lub zmiany obejmujące całąokolicę ciała (np. głowę). Młodzieńcza uogólniona nużyca najczęściej występuje u psów do 18 miesiąca życia. Niezbędne jest podjęcie leczenia. Uogólniona nużyca u dorosłych psów (zazwyczaj powyżej 4 roku życia) występuje rzadko, zwykle jako konsekwencja trwającego stanu patologicznego (choroba hormonalna, proces nowotworowy, układowe choroby zakaźne, chemioterapia). Uogólniona nużyca u psów często rozwija się do postaci ciężkiej nużycy krostkowej, co przy wtórnych zakażeniach bakteryjnych prowadzi do głębokiego ropnego zapalenia skóry. Na powierzchni pomarszczonej i zgrubiałej skóry powstają liczne krosty wypełnione płynem surowiczym, ropą lub krwią. Chore psy często wydzielają odpychający zapach. Aby leczenie było w pełni skuteczne, muszą zostać rozpoznane i zlikwidowane pierwotne przyczyny. Nużyca kotów jest rzadką chorobą. Zazwyczaj występuje w postaci miejscowych, łuszczących się zmian i wyłysień zlokalizowanych na powiekach i wokół oczu. Pełną informację o Nużycy znajdą państwo poniżej Nużyca – co ją wywołuje? Nużycę u psów wywołuje głównie jeden gatunek, Demodex canis powszechnie określany jako „roztocze mieszka włosowego” Samice nużeńców osiągają do 0,3 mm długości, a samce do 0,25 mm. Wrzecionowate w kształcie jaja mają wymiary 70-90 x 19-25 µm. Opisane zostały dwa kolejne, morfologicznie różne gatunki nużeńca; D. injai jest co najmniej dwa razy większy od D. canis, podczas gdy trzeci, pod zaproponowaną nazwą Demodex cornei jest znacznie krótszy i bardziej „zwarty” w budowie. Potwierdzenia wymaga, czy owe „długie” lub „krótkie” roztocza rzeczywiście reprezentują różne gatunki. Nużyca kotów jest w większości przypadków wywoływana przez jeden gatunek, Demodex cati. Jest on nieco dłuższy i smuklejszy niż D. canis. Osobnik innego gatunku, D. gatoi jest wyraźnie krótszy i szerszy. Istnieje trzeci, jeszcze nienazwany gatunek u kotów, który przypomina D. gatoi, ale ma inne cechy morfologiczne. Obecnie uważa się, że roztocza z rodzaju Demodex mają swoistych żywicieli. Cykl życiowy nużeńca u psów i kotów Nużeńce u psów uważane są za część fizjologicznej fauny kolonizującej skórę i w niewielkiej liczbie są stwierdzane u większości psów bez wywoływania objawów klinicznych. Spędzają całe życie wewnątrz mieszków włosowych, a przy silnej intestacji atakują również gruczoły łojowe; nienazwany „krótki” przedstawiciel rodzaju Demodex stwierdzany jest w warstwie rogowej naskórka. Nużeńce nie są w stanie przeżyć poza żywicielem. Nowonarodzone szczenięta zarażają się zazwyczaj od swoich matek poprzez bezpośredni kontakt w pierwszych dniach życia, ale w większości przypadków nie występują u nich objawy kliniczne intestacji. Samice nużeńców składają od 20 do 24 jaj, z których poprzez stadium sześcionożnej larwy i ośmionożnej nimfy po 3-4 tygodniach rozwijają się ośmionożne, smukłe osobniki dorosłe o kształcie cygara. Nużyca kotów jest rzadko występującą chorobą pasożytniczą. Cykl życiowy D. cati jest podobny do D. canis. D. gatoi żyje przede wszystkim w warstwie rogowej naskórka. Nużyca – Epidemiologia i rozwój. Nużyca psów wywoływana przez D. canis jest powszechnie występującą chorobą skóry głównie u młodych psów; choroba wywoływana przez D. injai lub inne gatunki Demodex u psów występuje bardzo rzadko. Nowonarodzone szczenięta zarażają się zazwyczaj od swoich matek poprzez bezpośredni kontakt z ich skórą podczas karmienia, dlatego też pierwszymi miejscami intestacji i powstawania zmian są: górna warga, powieki, nos, czoło i uszy. Z czasem nużeńce mogą kolonizować skórę na całej powierzchni ciała. Roztocza z rodzaju Demodex spp. adaptują się do swoich żywicieli i nie atakują innych gatunków zwierząt. Chociaż do przeniesienia pasożytów może dojść podczas bezpośredniego kontaktu pomiędzy starszymi zwierzętami, choroba nie jest uważana za zakaźną, ponieważ u większości zwierząt, u których dochodzi do rozwoju nużycy występują inne, pierwotne choroby, bądź też posiadają one wadę genetyczną, która powoduje upośledzenie funkcjonowania układu odpornościowego. Jedynie D. gatoi u kotów uważany jest za gatunek, który przenosi się bezpośrednio pomiędzy zwierzętami. Immunopatogeneza w przebiegu nużycy nie jest dokładnie poznana, w większości przypadków pierwotna przyczyna zostaje rozpoznana. Jednakże nadmierne stosowanie kortyzonu w leczeniu, chemioterapia oraz pierwotnie rozwijający się proces nowotworowy lub choroba hormonalna są związane z rozwojem nużycy u poszczególnych zwierząt. Wobec tego, psy i koty powinny być dokładnie badane w celu wykrycia potencjalnej, pierwotnej przyczyny choroby. Chociaż nie zidentyfikowano żadnego swoistego rodzaju niedoboru odporności u zarażonych psów, pewne badania sugerują, że u niektórych osobników chorujących na nużycę może dochodzić do niedoboru odporności typu komórkowego. Nużyca – Objawy kliniczne u Psów Nużyca objawia się w postaci miejscowej lub uogólnionej choroby skóry. W obrazie klinicznym wyróżnia się słabiej nasiloną nużycę łuszczącą się i bardziej zaawansowaną nużycę krostkową. W niepowikłanych przypadkach zazwyczaj nie dochodzi do pojawienia się świądu, ale czasami, przy wtórnym bakteryjnym ropnym zapaleniu skóry może dojść do jego wystąpienia. Miejscowa Nużyca Psów zazwyczaj występuje najczęściej u zwierząt poniżej 6 miesiąca życia, ale może być obserwowana również u psów do drugiego roku życia w postaci pojedynczych lub licznych, małych, okrągłych, częściowo pozbawionych włosów zmian zlokalizowanych głównie na twarzy i na kończynach przednich. Jednakże zmiany takie mogą występować również u dorosłych psów. W oparciu o dane doświadczalne pochodzące z Amerykańskiego Kolegium Dermatologii Weterynaryjnej, występowanie do 5 zmian skórnych określane jest jako nużyca miejscowa. Bardzo często zmiany tworzą się na powiekach i wąskim pasie skóry wokół oczu powodując, że przypominają swoim wyglądem okulary. Większość przypadków młodocianej nużycy miejscowej rozwija się w postaci demodekozy łuszczącej się i charakteryzuje się występowaniem miejscowych suchych wyłysień, łuszczenia się naskórka, rumienia, zapalenia mieszków włosowych i zgrubień skóry. W większości przypadków ta postać choroby przebiega bez świądu. Miejscowa nużyca nie ma zazwyczaj ciężkiego przebiegu i często ustępuje samoistnie w ciągu 6-8 tygodni bez leczenia. Nawroty są rzadkie, ponieważ żywiciel zazwyczaj nabywa pełną odporność. Uogólniona Nużyca Psów Uogólniona Nużyca Psów może wystąpić u młodych oraz dorosłych zwierząt. Zgodnie z wcześniej podaną klasyfikacją, uogólniona postać występuje przy obecności sześciu lub więcej zmian skórnych, jeżeli cała okolica ciała pokryta jest zmianami (np. głowa) lub choroba ma postać nużycy przestrzeni międzypalcowych. Młodzieńcza uogólniona nużyca występuje zazwyczaj u psów do 18 miesiąca życia, chociaż ten wiek nie jest bezwzględnie granicą zachorowania. W zależności od pierwotnej choroby, objawy inwazji mogą ustąpić samoistnie, ale w większości przypadków niezbędne jest wdrożenie leczenia, w przeciwnym razie może rozwinąć się choroba silnie osłabiająca organizm. Uogólniona nużyca w wieku dorosłym występuje zazwyczaj u psów powyżej 4 lat, i chociaż może mieć bardzo ciężki przebieg, występuje rzadko. Rozwija się zazwyczaj po masywnym namnożeniu się nużeńców i jest często konsekwencją jednocześnie trwającego, osłabiającego organizm stanu patologicznego, takiego jak nadczynność kory nadnerczy (hiperadrenokortycyzm), niedoczynność tarczycy (hipotyroidyzm), nowotwory, inne układowe choroby zakaźne lub przedłużonej immunosupresji, która ogranicza mechanizmy obronne organizmu chorego zwierzęcia. Co powoduje nużycę u psów? Pełen mechanizm patogeniczny nużycy nadal pozostaje niewyjaśniony, ale wykazano, że u psów z przewlekłą, uogólnioną nużycą dochodzi do ograniczenia funkcji komórek T. Podczas gdy w niektórych badaniach sugerowane jest występowanie u pewnych ras psów lub psich rodzin predyspozycji genetycznych, w innych badaniach wykazano ograniczoną odpowiedź ze strony komórek Th1 spowodowaną przez same pasożyty z rodzaju Demodex. Pomimo tego, że dziedziczny charakter młodzieńczej uogólnionej nużycy nie został jeszcze ostatecznie potwierdzony, zdecydowanie nie zaleca się przeznaczania do rozrodu suk, u których w miotach były chore szczenięta. Uogólniona nużyca psów może pierwotnie mieć postać nużycy łuszczącej, ale często rozwija się do postaci ciężkiej nużycy krostkowej, po tym gdy dojdzie do wtórnego zakażenia bakteryjnego zmian skórnych, co prowadzi do głębokiego ropnego zapalenia skóry, czyraczności i zapalenia tkanki podskórnej. Skóra ulega pomarszczeniu i pogrubieniu, na jej powierzchni powstaje wiele krost wypełnionych płynem surowiczym, ropą lub krwią, w związku z czym ta postać nosi powszechną nazwę „czerwonej nużycy”. Chore psy wydzielają często odpychający zapach i ta postać nużycy często rozwija się w kierunku ciężkiej, zagrażającej życiu choroby, która wymaga długotrwałego leczenia. Jeżeli dojdzie do jej rozwoju, należy zlikwidować również pierwotne przyczyny, aby uzyskać maksymalny efekt wdrożonego leczenia. Nużyca – przebieg u kotów Nużyca jest rzadką chorobą u kotów. Zazwyczaj występuje w postaci miejscowych, łuszczących się zmian i wyłysień zlokalizowanych na powiekach i wokół oczu. Czasami dochodzi do rozwoju formy uogólnionej, szczególnie jeżeli jej podłożem jest pierwotna choroba, taka jak moczówka prosta, zakażenia FeLV lub FIV. U kotów zarażonych D. gatoi występuje świąd, mogą one nadmiernie wylizywać i drapać zainfekowane okolice ciała. Zapalenie skóry wywołane przez D. gatoi nie jest związane z pierwotną chorobą, a nużeńce mogą przenosić się z jednego na drugiego kota. Rozpoznawanie nużycy Nużycę wywołaną przez D. canis, D. injai i D. cati rozpoznaje się na podstawie badań mikroskopowych zeskrobin z głębokich warstw skóry pobranych z niewielkich wyłysień. Skóra powinna zostać ściśnięta przed lub w trakcie pobierania zeskrobin, aby spowodować wychodzenie nużeńców z mieszków włosowych. Skórę lub narzędzia do pobierania zeskrobin można zwilżyć olejem mineralnym, aby ułatwić pobieranie próbek. U ras psów o długiej sierści, obszar z którego pobiera się zeskrobiny powinien zostać delikatnie wygolony, aby ograniczyć przedostanie się pobranego materiału w otaczającej sierści. Zeskrobiny pobierane w celu identyfikacji nużeńca psiego powinny być na tyle głębokie, aby pojawiło się krwawienie z naczyń włosowatych. Metodą pobrania materiału do badań u psów trudnych do zbadania lub we wrażliwych okolicach ciała, w których pobranie zeskrobin jest trudne, takich jak np. stopy, sierść może zostać wyrwana z miejsc zmienionych, a następnie umieszczona w oleju mineralnym na szkiełku podstawowym w celu zbadania jej pod mikroskopem. Powierzchnia wybranej do badań skóry powinna być podobna do obszaru, z którego pobierane są głębokie zeskrobiny skóry, należy też pobrać jak najwięcej włosów, aby wynik badania był najbardziej miarodajny. Rozpoznanie uzależnione jest od stwierdzenia obecności charakterystycznych roztoczy o „cygarowatym” kształcie lub ich jaj. W przypadkach równolegle rozwijającego się głębokiego ropnego zapalenia skóry, które w większości przypadków spowodowane jest przez Staphylococcus pseudintermedius, bezpośrednie badanie płynu wysiękowego z krost lub przetok może również wykazać obecność nużeńców. Próbki pobrane poprzez wyciśnięcie płynu wysiękowego bezpośrednio na szkiełko podstawowe mogą być badane pod mikroskopem po dodaniu oleju mineralnego i przykryciu szkiełkiem nakrywkowym. Nużyca – zwalczanie i leczenie Psy – nużyca miejscowa Większość przypadków nużycy miejscowej ustępuje samoistnie w ciągu 6-8 tygodni bez wdrożonego leczenia. Brak leczenia miejscowej nużycy umożliwia zidentyfikowanie zwierząt z postępującą postacią choroby. Jeżeli pożądane jest rozpoczęcie leczenia, można rozpocząć stosowanie miejscowej lub układowej antybiotykoterapii w celu zwalczania wtórnych zakażeń bakteryjnych. Nie ma obecnie badań, które wskazywałyby na to, że stosowanie leków pajęczakobójczych przyspiesza proces zdrowienia w miejscowej postaci nużycy. Stosowanie jakichkolwiek preparatów zawierających glikortykoidy lub jakiegokolwiek preparatu działającego poprzez receptory glikokortykoidowe, takich jak progestageny jest przeciwwskazane i może być przyczyną uogólnienia procesu chorobowego. Należy ocenić ogólny stan zdrowia zwierzęcia biorąc pod uwagę szczególnie warunki mające wpływ na układ odpornościowy, takie jak niewłaściwe utrzymanie zwierzęcia, nieodpowiednie żywienie oraz zarobaczenie. Wskazane jest badanie kliniczne z pobieraniem co dwa do czterech tygodni zeskrobin skórnych po wstępnym rozpoznaniu w celu monitorowania rozwoju choroby. Psy – nużyca uogólniona Nużyca uogólniona może wymagać długotrwałego i intensywnego leczenia, aby możliwe było zlikwidowanie inwazji. Przed rozpoczęciem terapii należy zidentyfi kować wszystkie czynniki mające wpływ na stan zdrowia zwierzęcia, jak również zdiagnozować i leczyć wszelkie pierwotnie występujące choroby. Rokowanie i możliwa potrzeba prowadzenia kosztownego i długotrwałego leczenia powinny być omówione z właścicielem zwierzęcia. Pełen zakres leczenia powinien obejmować stosowanie skutecznego leku pajęczakobójczego, rozpoznanie wszelkich pierwotnych problemów zdrowotnych i wdrożenie odpowiedniego leczenia w przypadku ich stwierdzenia, jak również podawanie antybiotyków w przypadku występowania ropnego zapalenia skóry. Przyjmuje się, że przy zastosowaniu odpowiedniego postępowania oraz intensywnie prowadzonej terapii z użyciem właściwych leków, po upływie (średnio licząc) trzech miesięcy, możliwe jest osiągnięcie remisji choroby nawet w 90% przypadków. Jednak u niektórych psów do remisji może dojść dopiero po 12 miesiącach od rozpoczęcia terapii, a w nielicznych przypadkach remisja w ujęciu mikroskopowym nie jest możliwa do osiągnięcia, pomimo wyraźnej poprawy stanu klinicznego. Zaleca się, aby leczenie było kontynuowane przez co najmniej 8 tygodni od momentu uzyskania ujemnego wyniku badania zeskrobin skórnych. Zwierzę może zostać uznane za całkowicie wyleczone jeżeli w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia nie dojdzie do nawrotu choroby. Zbyt wczesne przerwanie leczenia bardzo często prowadzi do nawrotów choroby. Leczenie nużycy Amitraz, związek chemiczny należący do grupy formamidyn oraz moksydektyna należąca do makrocyklicznych laktonów, są obecnie substancjami zarejestrowanymi do leczenia nużycy. Istnieją dowody pochodzące z opisów przypadków klinicznych, że inne substancje czynne z grupy makrocyklicznych laktonów (w szczególności iwermektyna) są również skuteczne przeciwko roztoczom z rodzaju Demodex, ale należy wziąć pod uwagę fakt, że związki te nie są zarejestrowane do stosowania u psów lub kotów lub też w ulotce brakuje zalecenia do ich użycia w zwalczaniu tych pasożytów (takie wskazanie znajduje się w ulotce oksymu milbemycyny we Włoszech, Francji, Portugalii i w prawie wszystkich krajach Europy wschodniej). OSTRZEŻENIE: podawanie substancji nie zarejestrowanych do stosowania u psów może być przyczyną poważnych działań niepożądanych u niektórych ras. Jednakże, w przypadkach gdy podanie preparatu przeznaczonego do stosowania u danego gatunku nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, możliwe jest dopuszczenie stosowania iwermektyny lub milbemycyny w zakresie wykraczającym poza wskazania na ulotce, przy przestrzeganiu wymaganej kaskady dawkowania. Analiza statystyczna opisanych przypadków wykazała skuteczność do 90% w leczeniu z zastosowaniem iwermektyny. Z uwagi na to, że niektóre rasy psów są uczulone na iwermektynę, ryzyko wystąpienia działań niepożądanych może zostać zminimalizowane przez badanie chorych psów kierunku ekspresji genu MDR-1. Zaleca się także stopniowe zwiększanie dawki, zaczynając od 0,05 mg iwermektyny na 1 kg Amitraz pod postacią maści o stężeniu 0,05% substancji czynnej nakładany jest miejscowo co 5-7 dni. Aby zmaksymalizować kontakt ze skórą w celu poprawienia skuteczności ważne jest wygolenie włosów u psów ras z długą sierścią. Przed rozpoczęciem pierwszego leczenia zaleca się wykąpanie psa z zastosowaniem szamponu przeciwbakteryjnego, w celu usunięcia strupów i bakterii. Smarowanie maścią powinno odbywać się w dobrze wentylowanym pomieszczeniu i zgodnie z zaleceniami producenta osoba nakładająca maść powinna nosić odzież ochronną. Działania uboczne leczenia nużycy u psów Mogą być one związane głównie z pobudzeniem receptorów alfa-adrenergicznych objawiającym się podwyższeniem poziomu glukozy w osoczu, nadmiernym ślinieniem, letargiem, ataksją, bradykardią, wymiotami, dusznością, hipotermią, drgawkami i konwulsjami (w celu uzyskania szczegółowych informacji należy zapoznać się z ulotką produktu). Należy umożliwić psom wysuszenie sierści na powietrzu lub suszyć ją za pomocą suszarki po każdym nałożeniu maści. Pomiędzy kolejnymi okresami podawania leku psy nie powinny moczyć sierści. Amitraz został ostatnio zarejestrowany do stosowania w leczeniu nużycy u psów w postaci preparatu łączącego w sobie amitrazę i metafl umizon, do stosowania raz na miesiąc w formule spot-on. Oksym milbemycyny jest zarejestrowany w wielu krajach europejskich jako lek do leczenia nużycy w dawce od 0,5 do 1 mg/kg raz dziennie, aż do uzyskania dwóch ujemnych wyników badania zeskrobin w odstępie jednego miesiąca. Moksydektyna (2,5 mg/kg w połączeniu z imidaklopridem jest zarejestrowana do leczenia nużycy pod postacią preparatu spot-on do stosowania co miesiąc. Wyniki niektórych badań wskazują, że odpowiedź na leczenie była najlepsza u psów z łagodnym do umiarkowanego przebiegiem choroby. Istnieją również doniesienia, gdzie wykazano, że do wzrostu skuteczności leczenia dochodzi wraz ze zwiększeniem częstotliwości podawania leku, – i tak cotygodniowe stosowanie leku przynosi lepsze wyniki leczenia, niż podawanie preparatu raz na miesiąc. Leczenie nużycy u kotów Miejscowa postać nużycy u kotów w większości przypadków ustępuje w sposób spontaniczny, podczas gdy postać uogólniona wymaga wdrożenia leczenia. Nie ma zarejestrowanego preparatu do stosowania w leczeniu nużycy u kotów. Opisano skuteczność maści zawierających siarczan wapnia. 2%-owa maść powinna być stosowana co tydzień, przez 4 do 6 tygodni. Tak jak w przypadku nużycy u psów, również nużyca u kotów związana jest często z obecnością innych, pierwotnych chorób, które powinny być odpowiednio leczone. Amitraz jest zarejestrowany tylko do stosowania u psów i nie powinien być stosowany u kotów z uwagi na wyższą toksyczność. Wpływ na zdrowie publiczne Ze względu na to, że Demodex jest pasożytem żywicielsko specyficznym, w przypadku zarówno nużycy psów, jak i kotów nie występuje potencjał zoonotyczny. Nużyca to choroba skórna ssaków, która u kotów wywoływana jest przez pasożyty z rodzaju Nużeńców (Demodex). Te drobne pajęczaki z rzędu roztoczy pasożytują na kociej skórze, a konkretnie na naskórku. U kotów chorobę wywołują nużeńce z gatunków Demodex cati oraz Demodex gatoi. Koty cierpiące na nużycę wywołaną przez pasożyty narażone są na miejscowe wypadanie włosów, a naskórek w miejscu łysienia jest wyraźnie zaczerwieniony. Z kolei w przypadku kiedy chorobę powoduje Demodex gatoi, powyższym symptomom towarzyszy również dokuczliwy świąd. W takich przypadkach rozdrażniony kot gorączkowo drapie i gryzie swędzący obszar, co tylko pogarsza sytuację. Ponadto, gwałtowne rozdrapywanie ran często powoduje dodatkowe infekcje oraz zakażenia. NUŻYCA SKÓRY U KOTA Nużyca skóry u kotów występuje z o wiele mniejszą częstotliwością niż chociażby nużyca u psów. Co więcej, występowanie na skórze kotów roztoczy z rodziny Demodicidae jest normalne i nie zawsze wywołuje objawy chorobowe. Choroba dotyka wyłącznie futrzaki o osłabionym układzie immunologicznym. Jak już wspomnieliśmy, nużyca najczęściej rozwija się na skórze futrzaków o słabej odporności, źle odżywionych oraz cierpiących na inne dolegliwości chorobowe (na przykład cukrzycę). Nie stwierdzono natomiast zależności między płcią oraz wiekiem kota a częstotliwością zachorowań. Z drugiej strony uważa się, że na nużycę szczególnie narażone są niektóre rasy (na przykład koty syjamskie) NUŻYCA U KOTA - OBJAWY Na podstawie objawów, ich intensywności oraz miejsca występowania zmian na ciele kota, wyróżnia się dwie postaci choroby: nużycę miejscową oraz nużycę uogólnioną: Miejscowa nużyca Mniej uciążliwa postać. Nużeńce pasożytują zazwyczaj w okolicach włosów oraz gruczołów łojowych, najczęściej na górze głowy, w okolicach oczu oraz na karku (rzadziej). To właśnie w tych miejscach pojawiają się ogniska zapalne — jest to tak zwana, postać miejscowa nużycy, której obszar działania zazwyczaj ogranicza się do niewielkiej powierzchni. Ponadto, u kota może wystąpić dodatkowo zapalenie ucha zewnętrznego oraz inne infekcje wywołane przez grzyby albo bakterie. Uogólniona nużyca Rzadsza, ale bardziej uciążliwa i niebezpieczna dla kotów wersja choroby. W tej postaci zmiany chorobowe można odnaleźć praktycznie na całym ciele. Placki łysiny oraz zapalenia naskórka występują na znacznej powierzchni skóry. Jeśli na ciele futrzaka występują strupy, łuszczący się, zrogowaciały naskórek, a do tego skóra swędzi — może to świadczyć o obecności mniej spotykanych nużeńców z gatunku Demodex gatoi. Z powodu uciążliwego świądu zwierzę gryzie i rozdrapuje swędzące miejsca, co może prowadzić do powstania ran i zakażeń. Dlatego też, w przypadku stwierdzenia objawów nużycy u kota, należy jak najszybciej rozpocząć leczenie. NUŻYCA U KOTA - LECZENIE Kuracja nużycy nie należy do najłatwiejszych. Zmiany skórne należy smarować specjalnymi środkami. Nieduże zmiany chorobowe potrafią ustąpić samoczynnie. Z drugiej strony leczenie silnych objawów nużycy (zwłaszcza w postaci uogólnionej) może potrwać długo i wymagać silnych środków przeciwpasożytniczych. Na pewno należy pamiętać o tym, by nie leczyć ulubieńca samodzielnie, ale jak najszybciej zgłosić się z futrzakiem do weterynarza. Doświadczony lekarz weterynarii odpowiednio zidentyfikuje problem oraz zastosuje najlepsze preparaty i metody leczenia. BIOFAKTOR Biotivet SC - środek poprawiający stan skóry i sierści dla kotów: Środek poprawiający zdrowie skóry kota. Najniższa cena w sklepie: Co za dużo, to niezdrowo – w przypadku nużycy powiedzenie to sprawdza się w stu procentach. Chorobę wywołuje roztocze o nazwie nużeniec psi, głównie z gatunku Demodex canis. Jest to pajęczak o podłużnym kształcie i mikroskopijnych rozmiarach (0,3 mm długości i 0,04 mm szerokości). Bytuje w mieszkach włosowych i gruczołach łojowych większości psów jako jeden z elementów naturalnej fauny kolonizującej skórę zwierząt. Odżywia się łojem oraz zawartością komórek nabłonkowych. Nużeńcami nie można się zarazić. Przekazywane są szczeniętom przez matki w pierwszych dniach życia i od tej pory żyją na ich skórze, nie czyniąc gospodarzom żadnej krzywdy. Przyjmuje się, że to dzięki sprawnemu funkcjonowaniu układu odpornościowego psów liczba pasożytów utrzymuje się na stałym, bezpiecznym dla zwierzęcia poziomie. W czym więc problem? W tym, że niekiedy sytuacja wymyka się spod kontroli i pasożyty skóry u psa namnażają się. Wówczas ich populacja osiąga patologiczne rozmiary, wywołując stan zapalny i chorobę. Nużyca u psa – rodzaje i etymologia Lekarze weterynarii mówią o dwóch rodzajach choroby, rozróżnianych w zależności od wieku zwierzęcia. Nużyca u psa może przyjmować formy: młodzieńczą – zazwyczaj występuje u szczeniąt w wieku od 3 do 18 miesięcy. Przyczyna jej rozwoju jest nieznana, choć naukowcy nie wykluczają, że winę ponosi niedojrzały jeszcze układ odpornościowy;dorosłych psów – najczęściej występuje u zwierząt powyżej 4 roku życia i przebiega ciężej niż u szczeniąt. Bodźcem do jej rozwoju jest zazwyczaj inna choroba ogólnoustrojowa, która upośledza działanie układu immunologicznego, np. nowotwór lub schorzenie o podłożu hormonalnym. Czynnikiem odpowiedzialnym za to, że nużeniec u psa zaczyna gwałtownie się namnażać, jest najczęściej spadek odporności. To może przydarzyć się każdemu psu, na przykład po zabiegu albo zatruciu. Ponadto niektóre rasy mają genetyczną skłonność do rozwoju nużycy. Szczególnie predysponowane do niej są dobermany, shar pei, owczarki niemieckie, bulteriery, boksery, dogi, dalmatyńczyki, buldogi angielskie, bernardyny, west highland white terriery oraz american staffordshire terriery. Nużyca u psa – objawy Nużyca u psa – zdjęcia dobrze to unaoczniają – występuje też w dwóch postaciach: miejscowej (ogniskowej) – objawia się jako kilka (mniej niż pięć) zmian skórnych, wyraźnie odseparowanych od pozostałej powierzchni skóry. Najczęściej obserwuje się rumień, znaczny ubytek sierści w tych miejscach oraz łuszczenie skóry. Zmiany te nie swędzą ani nie bolą i często goją się samoistnie, w przeciągu maksymalnie dwóch miesięcy. Zdarza się jednak, że przechodzą w znacznie groźniejszą nużycę uogólnioną. Pojawiają się głównie na pysku, zwłaszcza w okolicach oczu, szyi oraz górnej części przednich łap, rzadziej na tułowiu. Miejscowa postać choroby dotyka najczęściej szczeniaki i bardzo młode psy;uogólnionej – dotyczy zarówno psów bardzo młodych, między 3. a 12. miesiącem życia, jak i starszych. Możemy o niej mówić, gdy zmiany skórne obejmują całą powierzchnię ciała zwierzęcia. Pojawiają się wyłysienia, zaczerwienienia skóry i stany zapalne, jak w przypadku miejscowej nużycy u psa; objawy obejmują jednak też grudki na skórze, powiększone węzły chłonne, obrzęki skóry oraz gorączkę. Postać uogólniona nużycy może powstać samoistnie lub rozwinąć się z postaci miejscowej. Istnieje ponadto nużyca palcowa, najczęściej towarzysząca postaci uogólnionej u dużych ras psów. W tym przypadku zmiany skórne zlokalizowane są na palcach lub w przestrzeniach między nimi. Nużyca u psa bywa też dzielona na krostkową i łuszczącą. W pierwszej z tych postaci występują krosty wypełnione ropą lub krwią, w przebiegu drugiej natomiast następuje intensywne łuszczenie skóry. Ze względu na bardziej skomplikowany obraz kliniczny wielu lekarzy weterynarii uważa jednak ten podział za zbyt uproszczony. Nużyca u psa – leczenie Diagnoza nużycy nie należy do trudnych. Najczęściej wykonuje się badania zeskrobiny skóry lub wyrwanego z sierści włosa z mieszkiem włosowym. Mogą one potwierdzić obecność nużeńców psich – zarówno postaci dorosłych, jak i jaj i larw. Zeskrobinę wykonuje się przy pomocy tępego skalpela lub szpatułki nasączonej olejem mineralnym, a następnie ogląda się ją pod mikroskopem. Czasami lekarz może zlecić wykonanie biopsji zmienionej chorobowo skóry. Dalsze postępowanie uzależnione jest od postaci zdiagnozowanej choroby. Miejsca nużyca u psa – terapia Nużyca u psa w łagodnej postaci miejscowej często w ogóle nie jest leczona. Właściciel musi jedynie obserwować zmiany i udać się do weterynarza, jeżeli nie ustąpią samoistnie. Jeśli terapia została jednak podjęta, w zależności od stopnia nasilenia zmian obejmuje stosowanie miejscowych preparatów roztoczobójczych;kąpiele w szamponach zawierających nadtlenek benzoilu;wprowadzenie leków lub szamponów przeciwgrzybiczych w przypadku dodatkowego zakażenia grzybami;podawanie antybiotyków w razie dodatkowego zakażenia bakteryjnego;wdrożenie środków stymulujących pracę układu immunologicznego oraz preparatów witaminowych. Pomimo nieestetycznych zmian, które powoduje nużyca u psa, leczenie nie jest skomplikowane. Dzięki prawidłowej terapii nużyca najczęściej ustępuje po ok. 4-6 tygodniach. Uogólniona nużyca u psa – leczenie Znacznie więcej wysiłku wymaga walka z uogólnioną postacią choroby, która obejmuje stosowanie: amitrazy – jest to substancja chemiczna używana do zwalczania kleszczy, roztoczy oraz wszy, np. występująca w obrożach przeciw kleszczom. Stosowana jest miejscowo pod postacią maści o stężeniu 0,05% substancji czynnej. Może wywoływać poważne skutki uboczne, takie jak wymioty, wzrostu poziomu cukru we krwi, apatia, a nawet zaburzenia rytmu serca;moksydektyny w połączeniu z imidaklopridem – występuje pod postacią preparatu spot-on. Ma znacznie łagodniejsze i rzadziej występujące skutki uboczne, do których należą wymioty, zaczerwienienie skóry i łojotok;oksymu milbemycyny – związek ten tylko w niektórych krajach europejskich zarejestrowany jest właśnie do leczenia nużycy. Podawany jest doustnie;izoksazoliny – stosunkowo nowa grupa leków, niezarejestrowana jeszcze do leczenia nużycy, ale dająca bardzo dobre efekty w badaniach wzajemnej oceny. Podawana w formie tabletki co 1–3 miesiące. Weterynarze często radzą też stosować szampony przeciwbakteryjne, które oczyszczają skórę i meszki włosowe. Bardzo istotnym elementem terapii jest też identyfikacja choroby podstawowej, przez którą pojawiła się nużyca u psa. Leczenie postaci uogólnionej może być długie i skomplikowane, co więcej – ponieważ nużyca ma tendencję do nawracania – terapię należy kontynuować przez półtora miesiąca po teście potwierdzającym wyleczenie. Podsumowanie Szybkie rozpoznanie i prawidłowe leczenie sprawiają, że nużyca u psa może całkowicie zniknąć. Pamiętaj, że każda zmiana skórna u twojego czworonoga powinna być obserwowana, a gdy nie zanika – pokazana lekarzowi weterynarii. W okresach osłabionej odporności warto też wspierać organizm psa probiotykami. SPIS TREŚCI1. Nużeniec – co to jest?2. Przyczyny nużeńca3. Nużeniec – objawy4. Nużeniec leczenie antybiotykami5. Nużeniec leczenie domowe6. Kosmetyki na nużeńca7. FAQ – nużeniecNużeniec – co to jest?Nużeniec (demodex) jest roztoczem kolonizującym skórę ludzi i zwierząt. Żyje w gruczołach łojowych oraz mieszkach włosowych rzęs i brwi, a martwe komórki naskórka oraz łój stanowią dla niego pożywienie. Występuje u około 60% dorosłych ludzi. Odsetek ten zwiększa się jeszcze u osób w podeszłym wieku, dochodząc do nawet 90%. U dzieci natomiast nużeniec wykrywany jest bardzo rzadko. Wiele osób pozostaje jego nieświadomymi nosicielami, ponieważ nie występują u nich żadne symptomy chorobowe. U niektórych jednak nużeniec ludzki daje przykre objawy, przypominające alergię skórną. Rozpoznanie zakażenia nużeńcem jest niezmiernie ważne, ponieważ nieleczona nużyca może prowadzić do trądziku różowatego i pogarszać jego DERMOKOSMETYKI NA NUŻYCĘZAMÓW!Przyczyny nużeńcaNużeniec na polikachWarto zdawać sobie sprawę, że nużeniec to powszechnie występujący pasożyt i ustrzeżenie się przed nim jest w zasadzie niemożliwe. Przenosi się poprzez kurz, bezpośredni kontakt z osobą zakażoną, a nawet używanie ręczników, pościeli i przyborów kosmetycznych, z których wcześniej korzystał nosiciel nużeńca. Do zakażenia może dojść na przykład przez korzystanie z zainfekowanych testerów w szczęście dopóki jego liczebność jest niewielka, nużeniec nie wywołuje żadnych objawów nużeniec u psa jest uznawany za naturalny składnik mikroflory – wykrywa się go u większości zdrowych psów. Sytuacja zmienia się jednak, gdy dochodzi do gwałtownego rozwoju nużeńca. Masywne zakażenie staje się podłożem dla stanu zapalnego na skórze. Nie do końca wiadomo, z jakich przyczyn nużeniec zaczyna się agresywnie namnażać. Podejrzewa się o to spadek odporności organizmu gospodarza. Z tego powodu najczęściej nużyca dotyczy ludzi starszych i schorowanych. Narażeni są także alergicy, osoby z chorobami związanymi z zaburzeniami hormonalnymi. Czynnikiem sprzyjającym jest również nadmiernie przetłuszczająca się skóra. To tłumaczy, dlaczego dzieci tak rzadko chorują na nużycę – ich skóra wydziela mało – objawyNużeniec objawy daje dość mało specyficzne. Łatwo można je przypisać też innym dolegliwościom, co utrudnia prawidłowe postawienie diagnozy. Pasożyt atakuje miejsca, w których jest dużo gruczołów łojowych i mieszków włosowych, jak skóra twarzy, powieki i skóra głowy. Postać skórna i oczna nie zawsze występują jednocześnie, choć może się tak oczywiście wygląda nużyca u ludzi? W tabeli zamieściliśmy najważniejsze objawy:Nużeniec – objawy na twarzy:Nużeniec w oku i nużeńce powiek – charakterystyczne symptomy to:Nużeniec na głowie wywołuje:zaczerwienienie,świąd,łuszczenie,krostki,ropne wypryski,rozszerzone naczynka, rzęs i brwi,suchość oka,zaczerwienienie oczu,nawracające jęczmienie i gradówki,uczucie ciała obcego w oku,swędzenie powiek,opuchlizna powiek,nadwrażliwość na światło, włosów,łysienie,zmiany grudkowo-krostkowe, leczenie antybiotykamiNużeniec na twarzy, który manifestuje się uciążliwymi objawami, wymaga odpowiedniego leczenia w gabinecie dermatologa. Warto wiedzieć, że nie istnieją ścisłe wytyczne określające postępowanie w przypadku nużycy. Lekarze często decydują się na leczenie antybiotykami, co może być zasadne, gdy nużeńcowi towarzyszą nadkażenia bakteryjne, np. paciorkowcami i gronkowcami. Dzięki opanowaniu zakażenia bakteryjnego, wygląd skóry ulega do pewnego stopnia poprawie. Jednak antybiotyki nie działają na samego pasożyta – nużeniec jest na nie odporny. Dlatego gdy zostanie rozpoznany nużeniec, leczenie polega również na stosowaniu preparatów miejscowych, na przykład kremów z iwermektyną – lekiem przeciwzapalnym i przeciwpasożytniczym. Czasami oprócz niej stosuje się również maści z metronidazolem lub kwasem azelainowym. Niestety trzeba nastawić się na co najmniej kilkumiesięczną kurację, którą być może trzeba będzie powtórzyć. Cykl życiowy nużeńca jest długi, a pod wpływem leków giną jedynie dorosłe osobniki, które w dodatku muszą wyjść na powierzchnię skóry. Aby uefektywnić proces leczenia, konieczne jest sięgnięcie po dodatkowe rozwiązania – przede wszystkim odpowiednią pielęgnację leczenie domoweNużeniec na skórzeJeśli naszą skórę zaatakował nużeniec, leczenie domowe będzie odgrywało najważniejszą rolę. Podstawą jest przestrzeganie zasad higieny, jak regularne zmywanie nużeńca ze skóry oraz częste pranie odzieży, ręczników i pościeli. Warto przy tym wykorzystać fakt, że nużeniec nie jest odporny na wysoką temperaturę i ginie w około 54° C. Pomocne będzie więc robienie prania w 60° C oraz codzienne zażywanie gorącej kąpieli. Często myjmy też ręce. Zakażoną nużeńcem skórę twarzy wycierajmy jednorazowymi ręcznikami. Usuwanie nużeńca wspomogą peelingi, np. za pomocą środków złuszczających. Do codziennej pielęgnacji nie powinno się używać przypadkowych na nużeńca to szeroki temat, któremu poświęciliśmy osobny zadbajmy o podniesienie odporności organizmu – w końcu to nasz układ odpornościowy zwalcza pasożyta. Korzystnie na naszą odporność wpływa zdrowy sen, pełnowartościowa dieta oraz unikanie używek. Jeśli odczuwamy taką potrzebę, wspomóżmy się suplementacją. Możemy też wypróbować różne zioła o działaniu przeciwpasożytniczym, jak glistnik jaskółcze ziele, bylica piołun czy wrotycz dalmatyński. Stosujmy je zewnętrznie w formie okładów. Pozytywne rezultaty dają też olejki eteryczne, jak np. olejek z drzewa herbacianego. Terpeny obecne w jego składzie okazują się zabójcze dla nużeńca. Ponadto olejki posiadają właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Nie należy tylko przesadzić z ich stosowaniem i trzeba pamiętać o ich rozcieńczeniu przed nałożeniem na na nużeńcaDobór odpowiednich kosmetyków ma istotne znaczenie, ponieważ nużeniec ludzki powoduje znaczne uwrażliwienie skóry. Czym pielęgnować skórę zarażoną nużeńcem? Kosmetyki z mocno chemicznymi składami z pewnością się jej nie przysłużą. Konieczne jest unikanie składników, które mogą osłabić barierę ochronną skóry, jak parabeny, PEG-i, EDTA, SLS-y, składniki zapachowe i barwniki. Źle będą działały też kosmetyki zawierające silikony lub parafinę – są to komponenty, które działają zaskórnikotwórczo i mogą nasilić wiemy nużeniec żywi się lipidami i tłusta skóra predysponuje do rozwoju nużycy. Do opanowania nadmiernego wydzielania sebum niewskazane jest jednak używanie alkoholu etylowego, ponieważ zaognia rumień i niszczy warstwę hydrolipidową skóry, przesuszając ją. Lepiej postawmy na składniki naturalne, które łagodnie znormalizują łojotok, jak wyciągi roślinne. Wiele z nich ma też właściwości przeciwzapalne i kojące, bardzo przydatne w łagodzeniu podrażnionej w nużycy skóry. Nadmierne złuszczanie skóry najlepiej opanować za pomocą delikatnie działających kwasów, jak kwas azelainowy. Jego zaletą jest to, że nie podrażnia delikatnej skóry i nie nasila problemów z pękającymi naczynkami – mówi Marta Urbanowicz, kosmetolog Clinica CosmetologicaNajodpowiedniejsze będą więc kosmetyki oparte na prostych, naturalnych składach. Szukajmy w nich substancji o działaniu:roztoczobójczym (kwas azelainowy, olejek z drzewa herbacianego, glistnik)przeciwzapalnym (ekstrakt z lukrecji, ichtiol jasny),przeciwłojotokowym (ekstrakt z zielonej herbaty),regulującym nadmierne rogowacenie naskórka (kwas azelainowy, kwas glikolowy),wzmacniającym naczynka krwionośne (ekstrakt z ruszczyka, ekstrakt z kasztanowca),kojącym (aloes, bisabolol),nawilżającym i regenerującym (olejek z drzewa różanego, witamina E).Dobre, kompletne składy posiadają kosmetyki z serii Odexim. W preparatach tych znajdziemy liczne składniki pochodzenia naturalnego, które wspomogą walkę z nużeńcem i wzmocnią skórę. Zestaw składa się z płynu oczyszczającego, kremu na dzień i kremu na rano oraz pasty na codziennie dbać o skórę z nużycą?Codzienną pielęgnację skóry rozpocznij od umycia twarzy ciepłą wodą. Możesz też użyć mydła z heksachlorobenzenem. Po wytarciu skóry do sucha jednorazowym ręcznikiem, sięgnij po delikatny preparat oczyszczający, który usunie nadmiar łoju i odkazi skórę. Dobrym wyborem jest płyn oczyszczający Odexim, ponieważ zawiera niszczący dla nużeńca olejek z drzewa herbacianego. Składnik ten występuje we właściwym stężeniu, dlatego nie narusza szczelności płaszcza hydrolipidowego skóry ani jej nie podrażnia. Kolejnym etapem jest nałożenie maści lub kremu z aktywnym składnikiem przeciwko nużeńcowi – np. z kwasem azelainowym, jak krem na rano Odexim. Lekko keratolityczne działanie kwasu azelainowego ureguluje proces wzmożonego rogowacenia naskórka i pozwoli odblokować pory. Składnik ten przeciwdziała też nadkażeniu bakteryjnemu, skutecznie hamując ich rozwój. Działa również przeciwzapalnie. Ze względu na to, że kwas azelainowy nie uwrażliwia skóry na światło słoneczne, może być bezpiecznie używany przez cały DERMOKOSMETYKI NA NUŻYCĘZAMÓW!Ważnym krokiem jest też nałożenie na skórę kremu na dzień, który będzie łagodził zmiany zapalne, pomoże utrzymać nawilżenie skóry oraz ochroni ją przed czynnikami zewnętrznymi. Na cerę wrażliwą, zaczerwienioną i ze słabymi naczynkami szczególnie korzystnie działa ekstrakt z lukrecji. Powoduje uszczelnienie naczynek i ma właściwości przeciwzapalne. Rozwiązuje też problem z nadmiernym przetłuszczaniem skóry, jednocześnie nie dopuszczając do jej przesuszenia. Można go znaleźć np. w kremie na dzień nużeniec wydostaje się ze swoich kryjówek i zaczyna żerować na moment, który zdecydowanie warto wykorzystać na jego zwalczenie. Wieczorem, po oczyszczeniu skóry, zastosujmy preparat o właściwościach roztoczobójczych, na przykład pastę na noc Odexim z ichtiolem jasnym. Ichtiol ma też działanie przeciwświądowe, pomaga więc zredukować nieznośne swędzenie skóry, związane z przemieszaniem się pasożyta. Pamiętajmy, że w nużycy lepiej jest się ograniczyć do używania kilku podstawowych kosmetyków. Przestrzegajmy najwyższych zasad higieny, np. zawsze myjmy ręce przed rozpoczęciem aplikacji. Nie zapominajmy też, jak ważna jest regularność w stosowaniu kosmetyków. Używajmy ich rano i wieczorem. Inaczej walka z nużeńcem może okazać się mało – nużeniec1. Jak pokonać objawy skórne, które wywołał nużeniec?Należy stosować się do zaleceń dermatologa oraz dbać o higienę, np. często myć ręce, prać ubrania i pościel w wysokiej temperaturze. Wskazane jest również używanie dermokosmetyków, które przyśpieszą zwalczanie nużeńca, nie szkodząc przy tym skórze. Dobrym wyborem są dermokosmetyki Odexim. Oprócz tego wesprzyjmy swój układ odpornościowy – np. przez wysypianie się, zdrową dietę, suplementację czy picie Dermokosmetyki na nużeńca – czym powinny się cechować?Dermokosmetyki powinny zawierać składniki, które przyśpieszą usuwanie nużeńca – przez niszczenie roztoczy, pobudzanie procesów złuszczania naskórka i ograniczenie wydzielania sebum. Muszą też działać antybakteryjnie i przeciwzapalnie, wzmacniać naczynka, regenerować skórę. Ze względu na dużą wrażliwość skóry w nużycy należy unikać preparatów zawierających parabeny, PEG-i, EDTA, SLS-y, substancje zapachowe i barwiące. Dermokosmetyki nie mogą też mieć w składzie silikonów i parafiny, inaczej będą blokować pory w skórze i nasilać problem. Sprawdzą się za to środki pielęgnacyjne stworzone w oparciu o naturalne składniki aktywne, jak preparaty Czym grozi nieleczona nużyca?Przede wszystkim tym, że nie pozbędziemy się uciążliwych objawów, ponadto będą one postępować, prowadząc np. do większych problemów ze skórą, jak trądzik różowaty. Nużeniec może też przenieść się na oczy, wywołując szereg dolegliwości, jak np. zapalenie spojówek, przewlekłe zapalenie brzegów powiek, jęczmienie, gradówki. Poza tym narażamy inne osoby na zarażenie się Marcinowska Z., Kosik-Bogacka D., Łanocha-Arendarczyk N., Czepita D., Łanocha A., Demodex folliculorum i demodex brevis, w: Pomeranian Journal of Life Sciences Wol. 61, Nr 1 (2015), 2. Zhao Guo N., Xun M., Xu Wang M., Wang Sociodemographic characteristics and risk factor analysis of Demodex infestation (Acari: Demodicidae). J Zhejiang Univ Sci B. 2011, 12, 3. Raszeja-Kotelba B., Jenerowicz D., Izdebska Bowszyc-Dmochowska M., Tomczak M., Dembińska M.: Some aspects of the skin infestation by Demodex folliculorum, Wiad Parazytol. 2004, 50 4. Inceboz T., Yaman A., Over L., Ozturk Akisu C.: Diagnosis and treatment of demodectic blepharitis, Turkiye Parazitol Derg, 2009, 33, 5. Y-Y. Gao, Di Paschale MA, Li W. In vitro and In vivo Kipling of ocular Demodex by tea tree oil. Br J Ophthalmol, 2005 Kirigumi - 2020-09-10 13:27:22 @Felek nie radzę ci samemu się diagnozować, bo możesz jeszcze bardziej uszkodzić sobie skórę, lepiej udać się do lekarza ;) Felek - 2020-09-08 23:04:51 no nie.. jak czytam i porównuję się ze zdjęciami to wychodzi na to, że mam nużeńca.... sommidło - 2020-09-04 21:34:37 nużeniec jest już poważnym schorzeniem, w życiu nie stosowałabym na niego tylko domowych metod, przecież to nie pomoże, a może tylko nasilić objawy Kićka2 - 2020-07-15 23:48:13 omg, ale ohyda. Dermatolog przypisał mi właśnie leki na nużeńca, ale w życiu bym nie pomyślała, że tak wygląda:P BLEH rygza - 2020-07-13 14:29:51 Musicie szukać dobrych kosmetyków na nużycę. Kiedyś stosowałem domowymi sposobami, ale nabawiłem się tylko gorszych objawów. nie olewajcie takiej sprawy pati37 - 2020-07-10 19:38:10 O boże, aż mnie ciary przechodzą, że takie coś może żyć na twarzy, czy głowie :PPPPP kazi - 2020-07-07 09:40:51 Zawsze myślałam widząc taką zmianę skórną jak na zdjęciu, że jest to jakiś gorszy stan trądziku:/ Sabina - 2020-07-01 19:12:56 Stosowałam dermokosmetyki Odexim, kiedy mierzyłam się z tym badziewiem. Dopiero, po działaniu tak silnych kosmetyków, nużeniec odpuścił ;D Gabi - 2020-06-19 21:21:11 Używam codziennie płynu oczyszczającego Odexim. Był on pomocny przy zwalczeniu nużeńca, który został u mnie wywołany hormonami :/ Bożenkag - 2020-06-17 21:18:31 Niestety, mój syn poprzez złą pielęgnację skóry, nabawił się nużeńca. Leczenie było możliwe tylko antybiotykami. Jeżeli zobaczycie u siebie powyższe objawy to czym prędzej wprowadźcie odpowiednią kurację!! MałgosiaDrozd - 2020-06-16 12:16:22 Patrząc na zdjęcie, bardzo możliwe, że mam nużeńca. Jednak nie chce sam dawać diagnozy i czym prędzej zapiszę się do dermatologa. Dzięki!